Thursday, July 14, 2005

White Stripes Αθήνα-Σκέψεις δύο ώρες μετά την διακοπή της συναυλίας


Είπα να γράψω τώρα που βράζω παρά να το αφήσω να ξεθυμάνει μέχρι αύριο. Και εκεί που σκεφτόμουν να κλείσω το μπλογκ, τελικά είναι χρήσιμο κάτι τέτοιες ώρες. Που δεν έχεις αλλού να γράψεις αυτά που θες να πεις.
Είμαι τόσο θυμωμένη για αυτό που συνέβη απόψε. Και ενώ κάποιος που παρεβρέθησε στο χώρο και διαβάζοντας αυτές τις γραμμές νομίζει πως είμαι θυμωμένη με τους White Stripes η συνέχεια θα τον διαψεύσει. Δεν θύμωσα καθόλου με την μπάντα, ίσως λόγω αυτών που έγιναν μετά. Μπορεί να μου φάνηκαν υπερβολικοί που τους ενοχλούσε ο αέρας, αλλά δεν νομίζω να είχα πρόθεση να μην παίξουν δύο ώρες, όπως κάνουν παντού, και να θέλανε να πάνε σπίτι τους μία ώρα νωρίτερα σπίτια τους επειδή βαριόντουσαν. Ναι η αλήθεια είναι πως ξενέρωσα. Παίζαν πολύ καλά και δεν μου άρεσαν καθόλου οι διακοπές στην μέση.
Αυτό πoυ δεν πίστεψα ήταν η αντίδραση μέρος του κοινού. Δεν είναι δυνατόν να πετάς μπουκάλια στον τραγουδιστή και σε ολόκληρο το ηχοσύστημα της καλύτερης –αυτή τη στιγμή- ροκ μπάντας στον πλανήτη. Σε ένα είδος που συνεχώς ανακυκλώνεται, που η αντιγραφή είναι κοινή πρακτική και που η πρωτοτυπία –να βγάζεις τόση αυθεντικότητα με μία κιθάρα και ένα ντραμς πχ- σπανίζει. Όχι δεν γιουχάρεις, οι καλλιτέχνες επί σκηνής δεν είναι ο επόπτης που είδε λάθος το οφ σαιντ. Αξίζει περισσότερο σεβασμό. Ο Jack White μπορεί να έχει ενδεχωμένως ιδιοτροπίες αλλά βγήκε να ανακοινώσει πως ένας τεχνικός τους τραυματίστηκε και πως δεν γίνεται να συνεχιστεί η συναυλία. Δεν έκανε κωλόχερο στον κόσμο όπως ο Liam των Oasis. Ακόμη και εκεί η απάντηση δεν έπρεπε να είναι μπουκάλια αλλά αποχώρηση. Σε προσβάλει; Σήκω φύγε. Δεν μπήκα τσάμπα στην συναυλία. Πλήρωσα. Και πήρα το εισιτήριο μόλις κυκλοφόρησε. Και έχασα και την Patti Smith. Μέχρι την πρώτη διακοπή σκεφτόμουν πως άμα γίνει καμιά στραβή θέλω τουλάχιστον το 1/3 των χρημάτων μου πίσω. Γιατί οκ, διασκέδασα πολύ στους Coral. Μετά από την αντίδραση του κοινού, οχι μόνο πήρα την σκέψη πίσω αλλά συνέβη κάτι χειρότερο. Ντράπηκα. Ντράπηκα που είμαι ελληνίδα και κάποιοι θα με βάζουν στο ίδιο σακί με ένα τσούρμο κάφρους. Ντράπηκα γιατί πλέον τους White Stripes θα τους δω μόνο στο εξωτερικό. Γιατί δεν θα ξανάρθουνε. Και είναι λογικό να μην ξανάρθουνε. Και είναι λογικό να ζητήσουν αποζημίωση για τυχόν φθορές στα όργανα. Και καλά θα κάνουν. Παρ’όλο που δεν φταίει η Astra σε αυτό.
Ο συναυλιακός χάρτης και το συναυλιακό μέλλον αυτής της χώρας δεν εξαρτάται μόνο από τις εταιρίες. Εξαρτάται και από το κοινό. Σήμερα και γενικά σε αυτή την διοργάνωση η Astra μπορεί να έκανε λάθη. Μπορεί να μην έγινε σωστή μελέτη χώρου, να μπήκε μακριά η σκηνή, και ένα σωρό άλλα πράγματα. Αλλά από την άλλη δεν είχε το Back up του κοινού. Είναι γεγονός πως φέτος από τις «ροκ» διοργανώτριες (ούτε η Astra ούτε η υπόλοιπες μπορούν να συγκριθούν με τηνχαμηλόφωνη και άψογη διοργάνωση του Synch), η Astra έκανε το μεγάλο βήμα. Δεν έφερε τους ίδιους και τους ίδιους αλλά μεγάλα ονόματα πολλά απο αυτά που δεν είχαν ξαναέρθει στην Ελλάδα. Καμία άλλη εταιρία δεν θα τολμούσε. Ποιο το αποτέλεσμα; Το συναυλιακό γεγονός της δεκαετίας-τουλάχιστον-, οι Kraftwerk είχαν κόσμο αλλά όχι τόσο όσο θα έπρεπε. Γιατί ο έλληνας προτιμάει να ξανασκάσει 40 ευρώ για να δει πάλι τον Moby ή τους Faithless πχ, χωρίς να αμφισβητώ την αξία τους. Αλλά τα 40 ευρώ δεν του φαίνονται υπερβολικά για έναν καλλιτέχνη που έρχεται για ψύλλου πήδημα στην Ελλάδα, αλλά όλοι αύριο θα γυρίσουν να πούνε πως 45 ευρώ ήταν εξωφρενικό ποσό για τους White Stripes (που είναι στα καλύτερά τους και δεν έχουν ξανάρθε εδώ). Και επειδή έχω χαλάσει πολλά λεφτά σε συναυλίες, το ξέρω πως τα εισιτήρια είναι πολύ ακριβά, αλλά αν είναι έτσι να γκρινιάζουμε για όλα, όχι μόνο για ένα. Δεύτερον σε περίπτωση στραβής, πχ σήμερα, η αντίδραση του έλληνα είναι η χειρότερη δυνατή. Δημιουργούμε κακό όνομα, πράγμα που κυκλοφορεί στους ατζέντηδες παρά έξω γιατί μιλάμε για τους White Stripes και όχι για τους Puressence, οι εταιρίες θα φοβούνται να ξαναφέρουν μεγάλα ονόματα, και έχουμε έναν φαύλο κύκλο ήδη μπροστά μας. Η όλη κατάσταση θυμίζει λίγο την κότα και το αυγό, ή ένα ακόμα πιο ζωντανό παράδειγμα την Τατιάνα και το μεγάλο κοινό της. Ποιος φταίει; Αυτή που κουτσομπολεύει και δεν σέβεται τίποτα ή το κοινό που την παρακολουθεί; Όσα ερωτήματα και αν τεθούνε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μένουμε στάσιμοι. Δεν πάμε μπροστά. Γινόμαστε ρόμπα. Πρόοδος; Που να σταθεί η πρόοδος; Φέρνεις καλό συγκρότημα; Δεν πάει ο κόσμος. Φέρνεις την ευκολη λύση. Την αρπαχτή. Δεν πετάει ο κόσμος πλέον πέτρες όπως στους Prodijy; Τώρα πετάει μπουκάλια. Φοβερή πρόοδος. Αντί να κοιτάμε το καλύτερο κοιτάμε το χειρότερο.
Αυτά είχα να δηλώσω..έχω και δουλειά αύριο
Cheers.